DICTIONARY

(Total Entries : 197270)

druh

Dictionary Definition: 

druh 1
druh cl. 4. P. drúhyati (ep. and metr' also Ā. ○te) Br. MBh. R. &c. (pf. dudrbha RV., ○hitha AV.
• aor. adruhat, Gr', Subj. 2 sg. druhas MBh., 3 pl. druhan [with mā] RV. ; 2 sg. adrukshas AitBr.
• fut. dhrokṣyati MaitrS., drohiṣyati Pāṇ. 7-2, 45
• drogdhā, droḍhā or drohitā Gr
• inf. drogdhavai Kāṭh.
• ind. p. drugdhvā, drochitvā, druhitvā Gr
• -druhya MaitrS.) to hurt, seek to harm, be hostile to (dat
• rarely gen. [R. ii, 99, 23 Hit. ii, 121], loc. [BhP. iv, 2, 21] or acc' [Mn. ii, 144])
• absol. to bear malice or hatred MBh. Hit.
• to be a foe or rival Kāvyâd. ii, 61: Caus. drohayati: Desid. dudrohiṣati, dudruh○ Gr
• dudrukṣat Kāṭh. (cf. abhi- and dudhrukṣu). [Orig. dhrugh [Page 502, Column 3] ; Zd. druj ; Germ. triogan, trūgen.]

druh 2
drúh mfn. (nom. dhruk or dhruṭ Pāṇ. 8-2, 33
• wrongly druk
• cf. nídrā-.) injuring, hurtful, hostile to (gen. or comp.) Mn. MBh. Pur.
• m.f. injurer, foe, fiend, demon RV. Kāṭh. ; f. injury, harm, offence RV. AV. [Cf. Zd. druj ; Germ. gidrog, gethroc.]