Abbata (n. -- adj.) [a + vata, Sk. avrata] (a) (nt.) that which is not "vata" i. e. moral obligation, breaking of the moral obligation Sn 839 (asīlata +); Nd1 188 (v. l. SS abhabbata; expld. again as a -- vatta). SnA 545 (= dhutangavataŋ vinā. -- (b) (adj.) one who offends against the moral obligation, lawless Dh 264 (= sīlavatena ca dhutavatena ca virahita DhA iii.391; vv. ll. k. adhūta & abhūta; B. abbhuta, C. abbuta).