Sadda [cp. late Vedic śabda; BSk. śabda as nt. at AvŚ i.3] 1. sound, noise D i.79, 152; iii. 102 sq., 146, 234, 244 sq., 269, 281; M iii.56, 267; A iii.30 sq.; iv.91, 248; J i.3 (ten sounds); Sn 71; Vism 408 (var. kinds); Dhs 621 (udaka˚); DhA ii.7 (udrīyana˚); defd at Vism 446 ("sota -- paṭihanana -- lakkhaṇa," etc.) & at VbhA 45 ("sappatī ti saddo, udāhariyatī ti attho"). -- 2. voice J ii.108. -- 3. word Vin i.11; It 114; DhA i.15 (itthi˚); VbhA 387 (in nirutti); SnA 261, 318, 335. -- kovida a grammarian or phonetician SnA 321. -- dhātu element of sound Dhs 707. -- naya science of grammar, etymology KhA 107. -- bheda word analysis Vism 519 sq. -- vidū a grammarian SnA 169. -- vedhin shooting by sound Mhvs 23, 85. -- sattha science of words, grammar SnA 266. -- siddhi analysis or correct formation of a word, grammatical explanation SnA 304, 551.