Dictionary Definition:
Pūti (adj.) [cp. Sk. pūti, pūyati to fester; Gr. pu/qw, pu_on= pus; Lat. pūtidus putrid; Goth. fūls=Ger. faul, E. foul] putrid, stinking, rotten, fetid D ii.353 (khaṇḍāni pūtīni); M i.73, 89=iii.92 (aṭṭhikāni pūtīni); Vin iii.236 (anto˚); S iii.54; Pv i.32; i.61 (=kuṇapagandha PvA 32); Vism 261 (=pūtika at KhA 61), 645 (˚pajā itthi, in simile); PvA 67; Sdhp 258. -- See also puccaṇḍatā. -- kāya foul body, mass of corruption, Ep. of the human body M ii.65; S i.131; iii.120; Th 2, 466; ThA 283; SnA 40; DhA iii.111. -- kummāsa rotten junket Vism 343. -- gandha bad smell, ill -- smelling Pv i.31 (=kuṇapa˚ PvA 15); J v.72. -- dadhi rancid curds Vism 362; VbhA 68; cp. pūti -- takka Vism 108. -- deha=˚kāya S i.236. -- maccha stinking fish M iii.168 (+˚kuṇapa & ˚kummāsa); in simile at It 68=J iv.435 =vi.236=KhA 127. -- mukha having a putrid mouth SnA 458 (āsīvisa); PvA 12, 14. -- mutta strong -- smelling urine, usually urine of cattle used as medicine by the bhikkhu Vin i.58=96 (˚bhesajja); M i.316; It 103; VvA 5 (˚harītaka). -- mūla having fetid roots M i.80. -- latā "stinking creeper," a sort of creeper or shrub (Coccolus cordifolius, otherwise gaḷoci) Sn 29=Miln 369; Vism 36, 183; KhA 47 (˚saṇṭhāna); DhA iii.110, 111 (taruṇā galoci -- latā pūtilatā ti vuccati). -- lohitaka with putrid blood Pv i.78 (=kuṇapa˚ PvA 37). -- sandeha=˚kāya Dh 148.