Muṇḍa (adj.) [cp. BSk. muṇḍa] bald, shaven; a shaven, (bald -- headed) ascetic, either a samaṇa, or a bhikkhu or (f.) bhikkhunī S i.175 (m. sanghāṭi -- pāruta); Vin iv.265 (f.); Sn p. 80 (=muṇḍita -- sīsa SnA 402). -- kaṇṇa˚ with cropped or shorn ears (appld to a dog) Pv ii.1210, cp. muṇḍaka.
-- pabbataka a bare mountain J i.303 (Hatthimatta); VvA 302 (v. l. for T. muṇḍika -- pabbata). -- vaṭṭin "shaven hireling" (?), a king's servant, probably porter Vin ii.137. The expln given by Bdhgh on p. 319 (on CV. v. 29. 5) is twofold, viz. malla -- kammakar' ādayo viya kacchaŋ banditvā nivāsenti; and muṇḍa -- veṭṭhī (sic) ti yathā rañño kuhiñci gacchanto parikkhāra -- bhaṇḍavahana -- manussā ti adhippāyo. Maybe that reading veṭi is more correct. -- sirashaven head DhA ii.125.